Hoofdmenu

Wat doe je als je kind zijn andere ouder mist?

vakantie terug ouder kindIn de vakantie is de periode dat je kind bij jou of bij de andere ouder is, vaak langer. Drie weken bij de een, drie weken bij de ander om de zomervakantie te overbruggen. Twee keer op vakantie. Superleuk aan de ene kant, maar dit betekent ook dat je kind zijn andere ouder – en jou in de omgekeerde situatie – flink kan gaan missen. Wat kun je voor hem doen?

In deze blog geef ik je een aantal stappen om je hiervan bewust te laten worden. En om je kind hierin te ondersteunen. Zodat je kind en daardoor ook jij meer kan genieten van de vrije dagen samen. Samen genieten. Niet alleen deze zomervakantie die bijna voorbij is, maar ook in de herfst en winter-periodes. Of gewoon thuis.

Niet durven
Aanleiding voor deze blog zijn een aantal kinderen die ik live en online sprak. Sommigen van hen waren met hun ene ouder op vakantie, maar misten de andere ouder enorm. En ze durfden dat niet te zeggen. Ik voelde hun eenzaamheid… En dit is wel het laatste wat je wilt voor je kind… zich eenzaam voelen, bij jou of bij de andere ouder. Toch?

Stappen
Ik geef je een aantal stappen mee, waarmee je kunt nagaan hoe het gaat met je kind op zijn vakantie bij jou.
En hem kunt helpen hiermee om te gaan.

1. Besef: Routines zijn doorbroken
Als routine doorbroken wordt, ga je dat missen. Uit je dagelijkse dingen. Helemaal als bij deze routine mensen betrokken zijn die belangrijk voor je zijn. Je kunt een beetje uit je ritme zijn. Je kind, of jij zelf. Ga er even van uit dat dit voor alle mensen geldt. Ook op vakantie.
–> Kijk op welke manier je weggevallen gewoonten simpel kunt invoeren, waardoor je kind een beetje ‘grip’ krijgt. Bij het opstaan, het ontbijten, het slapengaan. Een boek lezen, een wandelingetje, een bepaald spelletje of grapje.

2. Check: Hoe zit je kind erbij?
Missen kan knagen, is een stille pijn. Je voelt het van binnen, en heeft vaak een heel subtiele manier om dit te tonen. Alsof het ‘niet naar buiten durft’. Hoe ziet het missen er bij jou zelf uit, weet je dat? Wat gebeurt er met je? Hoe dit voor jou is, kan ook zo zijn voor je kind.
–> Observeer je kind eens. Hoe is zijn lach, hoe staan zijn ogen. Zijn lichaamshouding. Is er iets dat anders is dan anders? Hoe reageert hij op mensen om hem heen. Heeft hij zin om mee te doen? En hoe is zijn blik op onbewaakte momenten?

3. Vraag: Hoe gaat het met je?
Slapende honden kun je hier niet wakker maken. Die zijn er onder de oppervlakte toch wel. Liever dat ze hun stemming mogen voelen en dat jij er voor ze kan zijn – dan dat ze zelf (en jij ook) niet helemaal door hebben wat dat onbestemde gevoel is dat ze niet helemaal doet genieten van de vakantie en jouw gezelschap.
–> Stel op rustige momenten een neutrale en open vraag. Hoe is het voor je, zo’n lange tijd bij de een en bij de ander te zijn?

4. Ontvang: alle antwoorden zijn oké
Kan zijn dat je het niet leuk vindt om te horen dat je kind de andere ouder mist. Dit betekent niet dat hij het bij jou niet leuk vindt. Dit gaat niet over jou. Dit gaat over je kind, die het lastig vindt om 2 ouders op 2 verschillende plekken te hebben. Die zich niet kan opdelen.
–> Honoreer deze ‘last’ en wees beschikbaar voor hem. Een aai over zijn bol (ook als hij 15 is) of een knipoog. Zoals ik schreef in mijn vorige blog: zo bied je veiligheid en komt je kind op het moment dat hij het nodig heeft voor een knuffel of een praatje. Het maakt jullie contact intenser en het maakt het missen voor hem draaglijker. Minder alleen.

5. Bespreek: wat kan helpencontact ver weg
Naast aandacht van jou, zijn er ook heel praktische manieren om te ‘dealen’ met missen. De andere ouder bellen, facetimen, skypen, appen, gekke foto’s sturen. En de fysieke knuffel kan niet helemaal, maar misschien een beetje vervangen worden door een stoffen knuffel of een liedje dat symbool staat. Een foto. Een dagboek bijhouden met verhalen. Flessenpost.
–> Stimuleer je kind om creatieve manieren te verzinnen. Denk mee. Samen ontdekken en doen creëert een band en helpt je kind. Hiermee geef je je kind een groot cadeau, en jezelf, en ook de andere ouder. En zo geef je een geweldig voorbeeld hoe de andere ouder dit ook voor en met jou kan doen.

6. Verwacht niets
Misschien wordt het wel zo’n lastige situatie dat eerder opbreken de enige optie is… dat de boodschap is dat je kind weg wil. Pfieuw. Ook dan: weet dat je kind ten alle tijden loyaal wil zijn aan jou als ouder. Dus dit durven voelen, toegeven aan zichzelf en dan ook nog zeggen tegen jou: wow. Dapper. Wel belangrijk om echt met elkaar vast te stellen dat dit gemis zo structureel en diep zit, dat er niets meer van te maken is. Misschien is het dan beter om hieraan gehoor te geven. Een ongelukkig kind maakt jou ook niet blij op vakantie.
–> Als je alle opties hebt geëxploreerd met elkaar en er blijft alleen de optie van eerder teruggaan over: kijk hoe je dit kunt realiseren. En volgende vakantie is weer een nieuwe periode, echt. Nieuwe ronde, nieuwe leeftijdsfase, nieuwe kansen.

7. Blijf in contact
Zeker weten dat je kind zich schuldig voelt als ie eerder weg gaat, ook al is dat niet nodig. Gaat erom dat jij ook je gevoel mag laten zien, dat je het jammer vindt. En daarna de rest van je pijn zelf oplost, buiten het zicht van je kind.
–> Als je kind onverhoopt echt eerder weg wil en gaat, blijf in contact. En ja, dat doet pijn. Geen groots contact, maar dat je weet van elkaar ‘waar je zit’. Dat de drempel om weer bij je langs te komen na de vakantie, heel laag blijft. Dat hij altijd welkom blijft.

8. Missen is liefde
Een ander mens missen is niet alleen maar zwaar. Het is een teken van liefde. Waarschijnlijk beetje gek om te horen, maar dit betekent dat je hart open staat. Het hart van je kind. Gun je kind het missen. En kijk hoe je met hem het een plekje te geven. Zo leert je kind hoe het is om hiermee om te gaan op een constructieve manier.
–> Blijf erover praten. Maak het een licht onderwerp. Welke anderen in jullie leven missen jullie ook wel eens? Hoe gaat hij ermee om? Hoe ga jij ermee om? Waar voel je dat in je lijf? Kun je je hart zo helemaal warm en groot voelen, als je aan die persoon denkt? Wat helpt je het meeste? Leer van elkaar, verwonder je over de ander.

Ik ben benieuwd welke stap voor jou de meeste uitdaging zal zijn.
Wil je me dat laten weten hieronder mijn blog? 

Dan geef ik je tips voor jouw specifieke situatie.

Heb jij behoefte om verder uit te wisselen met mij en andere gescheiden ouders over vakantieperikelen met je kind, of andere onderwerpen rondom opvoeding bij scheiding of co-ouderschap?

Wees dan welkom bij de koffietafel inspiratiesessie voor gescheiden ouders: HELDENverhalen.
De eerstvolgende is op donderdag 15 september a.s. van 20.00-21.30u. Geef je HIER op.
Meer informatie vind je HIER.

Meld je aan! Jullie zijn van harte welkom.

Groet van Kim

PS Vind jij het belangrijk dat meer ouders deze informatie ontvangen?
Deel gerust dit bericht.

10 Responses to Wat doe je als je kind zijn andere ouder mist?

  1. Cindy 16 augustus 2016 at 12:40 #

    Zucht… Bijna einde van de vakantie, kinderen weer bijna thuis. Ik voel me trots, dankbaar voor je blog, want ik weet: dit doe ik. Mijn kinderen dùrven aan te geven dat ze papa missen of hem willen bellen. Met name mijn dochter doét het ook gewoon. Zo mooi vind ik dat ❤️.

    Maar dan is er de andere kant… Mijn kinderen hebben de beleving dat ze mij van papa niet mogen bellen, dat vertelden ze. Volgens papa is dat absoluut niet waar: ze willen niet, het komt nooit ter sprake. Logisch, denk ik, als zij denken dat het toch niet mag.

    In de 3 weken dat ze bij mij waren, was er wekelijks contact met papa – en dat vind ik superstoer. Ik vind het heerlijk als zij hun behoeften durven uitspreken.

    Dit is de derde week dat ze bij hem zijn en ik heb nog helemaal niets van ze gehoord. Dat doet toch pijn. Ik geloof nl niet dat zij helemaal geen behoefte hebben aan contact. Ergens weet ik: het is okay als dat zo is. Daar kan ik mee leven. De andere kant is: ze zijn gek op berichtjes sturen naar de mensen van wie ze houden.

    Het voelt oneerlijk en het is op dit moment onmogelijk er met mijn ex over te praten. Het is zoals het nu is. Straks zijn ze er weer en bèn ik er voor ze. Ik blijf ze alle ruimte geven die ze nodig hebben. Ik blijf open voor wat ze willen vertellen en ze weten: ze mogen alles zeggen, zonder dat ik er over oordeel. Dàt is wat ik voor ze kan doen: open en liefdevol zijn, het kind werkelijk zien.

    En achter de schermen doe ik mijn best de communicatie met mijn ex op gang te krijgen, omdat ik het beste wil voor de kinderen ❤️

    • Kim Oostveen 16 augustus 2016 at 13:07 #

      Lieve Cindy, ik voel met je mee. En heb bewondering voor hoe je het doet als moeder. Ik sta naast je en sla mijn arm om je heen.
      Het enige wat je kunt blijven doen is aangeven aan je kinderen dat ze welkom zijn. Om te contacten naar hun vader en naar jou.
      En dat ze mogen blijven aangeven waar ze behoefte aan hebben. Zoals je doet. Keep up the positive spirit & love… liefs Kim

    • Heidi 17 augustus 2016 at 15:28 #

      Lieve Cindy,

      Je verhaal is zo herkenbaar. Het is hard en moeilijk te aanvaarden dat het stil is met berichtjes van je kinderen. Maar weet dat als zij het gevoel hebben niet te mogen contacten, dat zij eigenlijk de verantwoording nemen om een ruzie tussen jou en hun vader of boze praat te voorkomen. Dat zij de volwassenen zijn in deze situatie.
      Jammer dat je ex dit niet inziet, helaas kan je sommige mensen niet veranderen.

      Je doet het ontzettend goed, houd dat in gedachten.

      Liefs Heidi

      • Kim Oostveen 20 december 2017 at 16:00 #

        Wat een lieve woorden, Heidi!

    • Nathalie Haverbeke 6 augustus 2017 at 17:13 #

      Dag cindy

      Als ik jouw verhaal lees herken ik er mij volledig in. Ik ben nu met mijn 2 kinderen de 1e keer alleen op vakantie na de scheiding. Elke dag vloeit er hier een traan dat ze het gezinnetje en hun papa enorm missen.
      Ik laat ze dan even contact hebben met hun papa.

      Ze zijn net 3 weken bij de papa geweest en in die 3 weken heb ik amper contact gehad met hun.

      Van de papa kreeg ik te horen dat ze niet vroegen naar mij en dat hij het dan niet nodig vond om ze contact te laten hebben.

      Nu hoor ik echter van mijn zoontje dat hij het niet durft te vragen want dat hij bang is dat papa dan boos op hem wordt.

      Ik vind dat zo verschrikkelijk en kan er idd niet met mijn ex over praten want dan ligt het aan mij en geef ik hun verdriet zogezegd teveel voedsel.

      Ook ik probeer er gewoon te zijn voor hen en hen op te vangen met hun verdriet die ze bij de papa niet kunnen uitten.

      Jammer dat hij dat niet inziet.

      • Kim Oostveen 20 december 2017 at 16:01 #

        Dat lijkt me een lastige situatie, Nathalie. En wat fijn dat het je lukt er te zijn voor je kinderen. Hen te troosten en ook hen hun contactmoment met hun vader te gunnen. Helaas kun je de ander niet veranderen, wel kun je je kinderen opvangen bij alles wat ze tegenkomen op hun pad. Alle liefde en sterkte voor jou gewenst.

  2. Janneke 29 juni 2018 at 14:57 #

    Ieder jaar hik ik er weer tegenaan als mijn zoontje 3 weken naar zijn vader gaat. Dit jaar gaan ze op vakantie naar Frankrijk.. ik heb er nu al buikpijn van. Mijn ex-man is opnieuw getrouwd en de relatie met haar en mijn zoontje is niet al te best. Gelukkig komt hij in de drie weken wel naar ons toe om af en toe een nachtje te slapen of een hapje mee te eten… Ik probeer hem positief te stimuleren maar ik merk en zie zijn houding veranderen als hij bij zijn vader is…..

    • Kim Oostveen 3 juli 2018 at 11:32 #

      Beste Janneke, dat zal niet makkelijk voor je zijn. Om je zoontje te zien veranderen en te beseffen dat je dat wat er in het andere huis gebeurt, niet kunt beinvloeden. Het allerbelangrijkste is er hier voor je zoontje te zijn. Support, opvang. En hem laten aangeven wat hij vindt, wat hij voelt, en wat hij nodig heeft. Daar kun je hem in helpen. Dit is zijn pad… en zal hij stap voor stap hierin zijn weg vinden, ondanks alle hobbels. Ik wens je alle sterkte! En wil je eens doorpraten over hoe je dit kunt aanpakken: mail me gerust. Ik ben er voor je.

  3. noud 18 maart 2019 at 02:49 #

    ha , was eigenlijk na mijn ex aan het zoeken maar kwam via googel op deze site . ik heb nu al 10 jaar geen contact meer met mijn ex . Dat is niet zo erg maar mijn kids ook niet . mijn kinderen zijn in middels 18/ 16/en 14 jaar voor hun vind ik dat heel erg . Dat is de andere kant van het verhaal . Ik zou zeggen geniet van die tijd dat ze bij je ex man zijn .Geen gezeur over het eten wat je klaar maakt .Je hoeft ze niet naar het dansen ballet paardrijden of voetbal te brengen .Geniet van de tijd dat je smorgens zelf bepaalt wanneer je op staat .En nog een hoop dingen die ik op kan noemen , mvg Noud vd putten ja ik ben een vader
    volgens mij de eerste op deze side

  4. Sandra v Houwelingen 1 juni 2019 at 07:22 #

    Bedankt voor je artikel en de tips. Ik ging eens op zoek naar informatie omdat “missen” een thema is dat speelt in onze dagelijkse situatie. Mijn dochter van 10 mist mij enorm als ze bij papa is. Ze geeft aan vaak “dat nare gevoel” te krijgen, thuis maar ook op school. Ze mist papa ook wel eens als ze bij mij is maar zegt dat ze mij meer mist en stelt daarachter meteen de vraag of dat erg is en dat ze dat niet tegen papa durft te zeggen. Ze is zo aan het worstelen. Het begint vaak al uren voor het afscheidsmoment en als ze mij weer ziet is er ontlading met veel tranen. Mijn ex weet niet zo goed wat hij er mee moet en is er ongemakkelijk over. Hij reageert naar mij alsof het voor mij wel iets fijns is. Ik snap dat het hem pijn doet, maar ik vind het ook verdrietig haar zo te zien en te weten dat ze verdrietig en eenzaam is. Ze durft het vaak nl niet tegen papa te zeggen. Ik weet niet zo goed wat we er mee moeten, het speelt al best een tijd. Hoe kan ik haar hierbij helpen?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.