Hoofdmenu

Je ziet je kind rouwen bij scheiding: wat doe jij? (deel 3: interactie)

Bij het verwerken van verlies kom je van alles tegen. Bij je kinderen en bij jezelf. Gedrag dat ‘logisch’ is in deze fase, en soms gedrag dat ‘niet lijkt te kloppen’. Gedrag dat ‘goed uitkomt op dat moment’ want er is tijd en ruimte, en gedrag dat soms komt op zo’n moment dat je heel hard wilt wegrennen. Niet nu!! Hoe reageer jij op je kind? En hoe reageert je kind op jou?


ReactKindererziehungiemechanisme
In mijn vorige blog noemde ik dat achter elk gedrag een (on)bewuste overtuiging zit. Als we in een kwetsbare periode zitten, is de kans groot dat een gedachte niet ondersteunend is. Het duwt ons regelmatig in ondermijnend gedrag waarmee we onszelf of elkaar ‘tot last’ zijn. Zo ook je kind, en zo ook jij als ouder. Want we willen af van die gedachte en dat gevoel. Geen pijn, geen verdriet, dat het maar weer snel voorbij is… Echter, de rouwfasen lopen kriskras door elkaar en kunnen zich door een nieuwe leeftijdsfase bij je kind, of een nieuwe gebeurtenis, opnieuw aandienen. Met alle gevoelens die daarbij horen. 

Interactie
Het lullige is dat je in zo’n periode elkaar een beetje kwijt kunt raken. Dat je zo in eigen verdriet of hoofdbrekens zit, dat je het grotere plaatje niet meer kunt overzien. Niet voor jezelf, en ook niet bij je kind. Om het overzicht te bewaren, krijg je de neiging om gedrag uit te leggen op die manier dat het ‘in jouw straatje past’. En is er weinig ruimte in je hoofd om hier vragen over te stellen aan de ander… Terwijl de ander er misschien iets heel anders mee bedoelde.

In de praktijk
Een voorbeeldje van interactie. Vorige week had ik veel aan mijn hoofd en was ik niet zo blij en opgeruimd. Ik had een kort lontje, was snel afgeleid en sloot uit mijn slof. Mijn zoon was vier dagen achter elkaar bij mij en voelde dat haarfijn aan.
Zijn reactie: ik wil dichtbij mama zijn. Op schoot, op me klimmen, rondom mijn benen draaien, voor mijn voeten lopen.
Mijn behoefte: ik wil ruimte. Ik werd er gek van.
Mijn neiging: hem wegduwen. Dat heb ik ook meerdere malen gedaan.
Resultaat: hij wilde nog meer bij me zijn, met daarbij nog een hoog klagend stemmetje en huilen. En nog meer irritatie bij mij. Ik kon op dat moment niet meer onderscheiden wat het kip en wat het ei was. Ik vond hem gewoon lastig!

Kip of ei
Wat ik ontdekte: ik had geen ruimte voor mijn zoon, en hij eiste die gewoon op.
De enige sleutel wat mij elke keer weer helpt hier:

  • drie diepe zuchten tot in mijn tenen
  • mijn behoefte hier even parkeren en er helemaal zijn voor hem
  • hem vragen: wat heb je nodig? wat zou je willen?
  • hem horen en zien in zijn wens om dichtbij te zijn
  • dit inkaderen door een tijd te benoemen, zodat ik ook aan mijn eigen ruimte toe kan komen
  • niet doen alsof, maar echt checken bij mezelf, ‘hee ben ik er wel echt?’
  • een glimlach op mijn gezicht en in mijn hart (werkt echt!)
  • als het niet lukt: even weglopen en een plekje voor mezelf zoeken, drie keer diep zuchten
  • en terug deze stappen doen van boven af aan.

Resultaat: het werkt echt! We kregen beiden wat we nodig hadden en bleven we niet om elkaar heen draaien in ons eigen dingetje. Dit gaf ons beide ruimte en rust. Heel fijn! En jij: ken jij dit soort situaties? Welke interactie zie jij dan tussen jou en je kind?

Spiegel
Jouw besef van jullie interactie draagt bij aan je eigen verwerking. Nieuwsgierig kijken naar het gedrag van je kind levert je informatie op. Je kunt deze kennis als spiegel gebruiken en jezelf de volgende vragen stellen:

  • Welke rouwtaak ben ik nu aan het doorlopen?
  • Wat voor gedrag vertoon ik?
  • Klopt dit gedrag bij de taak?
  • Wat helpt mij om hier zo goed mogelijk doorheen te komen?

Als jij helder hebt hoe het voor jou werkt, kun je open staan voor hoe het bij jouw kind werkt. En kun je zelfs samen uitwisselen hoe jullie dat doen.

Ruimte
Give yourself a break. In lastige tijden gaat het soms effe mis en zijn we niet zo politiek correct naar de mensen om ons heen. Dan vinden we het heerlijk om alles behalve onszelf de schuld te geven van wat er mis gaat in ons leven. Dat mag ook. Als je het maar bij jezelf houdt, er soms om kunt (glim)lachen, en leert te ontdekken wanneer je in die vibe zit. Zodat je jezelf ruimte kunt gunnen om eens heel diep te zuchten en tot drie te tellen. En daardoor rust en ruimte creëert om te accepteren als het anders gaat dan je verwacht.

Besef
En als je merkt dat je die ruimte hebt, besef dan het volgende:

  • iedereen, groot of klein, doorloopt de rouwfasen
  • elk persoon heeft zijn eigen manier om daarmee om te gaan
  • gun jezelf en je kind de ruimte en tijd om je weg erin te vinden
  • respect en nieuwsgierigheid naar je kind en jezelf hierin, helpt jullie beide in dit proces.

Vertel eens: wat is de interactie tussen jou en je kind waarin jullie vaak verzeild raken?
Wat doe jij, en wat doet je kind? Wat helpt jullie om weer tot elkaar te komen? 
Ik ben benieuwd! Laat je reactie achter onder dit bericht.

Handvaten
Precies dat laatste is wat je wilt en nodig hebt: het kunnen rusten en durven uiten dat het lastig is en pijn doet, geeft troost. En geeft kracht zodat je er samen sterker uit komt. Het is een flink proces, dat geduld en liefde vergt van jou als ouder. Niet makkelijk, met je eigen proces dat parallel plaatsvindt. In mijn gratis ebook “7 stappen naar open en ontspannen contact”, geef ik handvaten hoe je je kind kunt bijstaan bij het rouwen. En hoe je kunt uitwisselen hierover met elkaar.

Wil je in de praktijk ervaren hoe je de handvaten kunt toepassen met je kind?
Dan ben je van harte welkom bij mijn gratis HELDENactiviteiten – voor je kind, of voor jou en je kind samen:

Graag tot ziens!
Groet Kim

 

PS Vind jij het belangrijk dat meer mensen deze informatie ontvangen? Deel gerust dit bericht.

No comments yet.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.