Doe normaal!

Communicatie tussen gescheiden ouders. Wisselingen tussen ‘twee thuizen’. Hulp vinden in de lastige periode. Drie belangrijke onderdelen in het leven van een kind en jongere bij scheiding. Thema’s die zo logisch en makkelijk lijken maar in de praktijk meer aandacht nodig hebben dan we verwachten. Wat ervaren jongeren?

jongerenHet 2e deel van de lessen die 3 ervaringsdeskundige jongeren van Villa Pinedo ons meegeven tijdens het Scheidingscafe020. Zij vertellen hun ervaringen tijdens de scheiding van hun ouders. Hoe het toen ging, en hoe het nu voor hen is. Met mijn eigen sausje als kind van gescheiden ouder, co-ouder, en professional die kinderen en hun ouders bijstaat in dit scheidingsproces.

Automatisme
Ik ontdekte hoe automatisch ik iets doe, zonder te checken bij de ander hoe het voor hem is – in het bijzonder mijn kind. Gewoon, omdat ik ‘het wel weet’ (maar vaak niet doe), of omdat het nou eenmaal al maanden zo gaat. Waar mag ik – of mijn kind – STOP zeggen tegen wat er gebeurt, en iets nieuws voorstellen dat constructief werkt voor de nieuwe situatie?

Want: het verwoorden wat je bezig houdt en wat je nodig hebt, is essentieel voor de verwerking van grootse veranderingen in je leven bij een scheiding. Lees hier de antwoorden op 3 vragen hoe het voor de jongeren was. Ik ben benieuwd welke jou bekend voorkomen.

  1. Wat vind jij het belangrijkste dat je ouders moeten doen in hun contact?
  • “Ze moeten gewoon normaal doen! Hoe dat eruit ziet? Elkaar aankijken, hallo zeggen, niet elkaar negeren of een tas aan de deurklink hangen alsof je een postpakketje bent. Het liefst een praatje met elkaar maken of een kopje thee drinken bij bv. de wissel.”
  • “Dat ze zich gedragen in het bijzijn van de kinderen. Dat ze elkaar ‘verdragen’ in dezelfde kamer, zeker bij belangrijke gebeurtenissen als mijn diploma-uitreiking, verjaardag, of feestdagen. En bij de wissel.”
  • “Het afkraken van de andere ouder noemen we het “DNA-probleem”. Ik ben het 50% vlees en bloed van beide ouders. Dus afwijzing van de ene ouder betekent ten dele ook afwijzing van mij.”
  • “Of we dit ook een soort kindermishandeling vinden. Ja. Het doet pijn.”

Dus: in contact met de andere ouder:
– Je kind ziet en voelt alles. Wees daar bewust van. Mijn eigen zoon vertelde me over hoe hij zijn vader en mij ruzie zag maken toen hij een baby was. Inderdaad, met nog geen 3 maanden oud in de maxicosi was hij erbij toen ik schreeuwde tegen zijn vader… Een groot besef hoe ik ‘mijn gedoe’ bij me mag houden en niet hoef te ventileren waar mijn kind bij is.
– Behandel de ander zoals je zelf behandeld wilt worden. En stel je eens voor in de schoenen van je kind: hoe zou het voor jou zijn als je je eigen gedrag voor je ziet?

  1. Wat is voor jou als ‘jongere met een eigen leven’ de ideale omgangsregeling tussen jouw twee huizen?
  • “Nu wissel ik 3x per week van huis en ben ik bij beide ouders evenveel. Dat is fijn voor hen, maar voor mij is dit met mijn activiteiten niet te doen. Nu ben ik veel weg (studie, voetbal, uitgaan) en kom ik laat thuis. Dan voelt het verblijf bij mijn vader bijna als een hotel. Ik kom thuis als hij op bed ligt en ben weg voordat hij is opgestaan. Zo zie ik hem soms 1,5 week niet terwijl we wel in hetzelfde huis slapen.”
  • “1x per week wisselen is veel rustiger. Dan kan ik aan het eind van de week bekijken wat ik die week ga doen en hoe ik dat ga organiseren. De spullen meenemen die ik nodig heb, en zo ook regelen dat ik beide ouders zie naast mijn bezigheden.”
  • “Ik verblijf liever meer tijd bij 1 van de twee ouders dan precies 50-50 en dat iedereen dat goed vindt, dan dat er gedoe over is. Dan is er rust. En dan is het heel fijn als beide ouders dit dan ook willen accepteren.”

Dus: hoe creer je de ideale omgangsregeling:
– Check met je kind of de omgangsregeling ook werkt voor hem. Vraag het hem. Hou er rekening mee dat hij jou misschien ‘niet wil lastig vallen’ en gewoon instemt. Bekijk dan voor jezelf, wederom vanuit zijn perspectief, hoe zouden de voorgestelde wisselingen voor hem zijn?

  1. Wie of wat heeft je het meest geholpen om door de lastige periode heen te komen?
  • “Een deskundige vertrouwenspersoon waar ik me veilig voelde en waar ik me kon uiten. Die me hielp om negatieve overtuigingen te toetsen aan de realiteit en te vervangen door rationale gedachten.”
  • “Uitwisselen met andere jongeren die hetzelfde hebben meegemaakt. Ik praatte de eerste jaren na de scheiding niet, maar bij hen durfde ik me beetje bij beetje te openen.”
  • “Ik heb mijn kamer in het nieuwe huis echt van mij gemaakt. En als ik thuis kom, dwong ik mezelf om niet de hele avond op mijn kamer te blijven. Maar ook soms een tijdje naar beneden te gaan. Daar ontdekte ik dat het gezellig en knus is in de huiskamer met mijn andere familieleden.”

Dus: hoe help je je kind:
– Zoek een veilige en onafhankelijke vertrouwenspersoon bij wie hij zijn ei kwijt kan. In de vorm van familie, vrienden of een deskundige. En blijf checken bij je kind of hij daar behoefte aan heeft. Zoek samen naar iemand die bij hem past. Of geef hem de ruimte om deze zelf te zoeken.

street cultureIn de schoenen van de ander
Eigenlijk is mijn boodschap: er zijn verschillende perspectieven. Die meer op scherp komen te staan in kwetsbare situaties. Het helpt je keer op keer om je in de schoenen van andere betrokkenen te verplaatsen. Je kind, je ex-partner, andere familieleden. Hierdoor ervaar je hoe jouw gedrag en beslissingen overkomen. En besef je dat het voor een ander wellicht anders is dan voor jou. Dat befaamde ‘eigen brilletje’ waar ik het eerder over had. Dus: stap in de schoenen van je kind als je wilt ervaren hoe het voor hem is. Schrik je er een beetje van en klopt het niet: probeer eens wat anders. Zo simpel kan het zijn.

Ik ben benieuwd: welke van bovenstaande tips herken jij?
Laat het me weten onder aan dit bericht!

Heb een fijne dag,
Groet Kim

PS Vind jij het belangrijk dat meer mensen deze informatie ontvangen? Deel gerust dit bericht.

2 Responses to Doe normaal!

  1. Miriam 1 december 2015 at 10:55 #

    KIm, wat een inspirerende antwoorden geven deze kinderen. En dus ook: wat een goede vragen stel jij toch!!! Ik kan niet wachten tot jij iets gaat doen in dit kader met de ‘lijstjes in je hoofd’ van Vered Neta.

    • Kim Oostveen 1 december 2015 at 14:27 #

      Hoi Miriam, dank voor je antwoord! Ja wat een wijsheid he. En hoe kunnen wij als ouders leren nog meer te horen wat ze echt te vertellen hebben, zonder het al in te vullen. De vragen zijn overigens niet door mij gesteld, maar door aanwezigen op die avond. Ik heb de vragen en antwoorden samengevat tot 1 duidelijk thema, zodat de boodschap helder is. Een joint-venture dus. 🙂
      En die lijstjes: ja! Je hoort van me…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.