Hoofdmenu

Help, mijn kind zorgt voor me!

Als het niet goed gaat met ons als ouder, hebben onze kinderen de neiging om onze pijn te verzachten. Zichtbaar of heel subtiel, terwijl we het niet eens door hebben. We kunnen het niet vermijden pijn te hebben in ons leven. En we kunnen het ook niet vermijden dat onze kinderen dit oppikken.

In deze blog maak ik je hiervan bewust. Om het daarna bespreekbaar te maken met je kinderen. Met als doel dat ze niet ons lijden overnemen, maar wel mogen ervaren dat wij mensen met gevoel zijn. En zij op hun beurt leren hoe ze omgaan met andermans pijn, en hun eigen pijn.

Emoties tonen
Als je pijn hebt, wil je je het liefste terugtrekken als een kat in een hoekje. Dit is niet altijd mogelijk, als je kinderen (of andere naasten) in de buurt zijn. Vaak hoor ik van ouders, dat ze worstelen met deze pijn in het bijzijn van hun kinderen. ‘Mag ik laten zien dat ik verdrietig ben, of dat ik het soms niet weet? Ik hoor als ouder toch sterk te zijn?!’
Ik ben van mening dat je als ouder je emotie mag tonen aan je kind: verdriet, onmacht, boosheid, net zoals je bij blijheid doet. Geen drama, of klagen of beschuldigen van anderen. Gewoon, een traan, of een zucht. Noemen dat je boos of verdrietig bent. Punt. Hiermee laat je zien dat je een mens bent van vlees en bloed. Waarbij je meteen het voorbeeld geeft dat je emoties uiten helemaal oke is. Sterker nog, het lucht op!

Eigen padIMG_4529
Ik geloof erin dat elk mens in dit leven zijn eigen pad te bewandelen heeft. Zijn ‘eigen shit uit te zoeken’, dat soms in ons leven komt, zonder dat we het willen. We kunnen het niet oplossen voor een ander. Ook niet voor onze kinderen, onze kinderen voor ons.

Ik blijf bij je
Een illustratie uit mijn eigen leven. Ik had migraine, was alleen met mijn zoon en kon geen oppas regelen. Mijn zoon wilde niet van mijn zijde wijken, “want mama was niet blij”. Wij lagen samen op bed en ik reageerde op wat hij vertelde en deed. Hij bouwde een auto naast mij en vergat soms dat ik ziek was. Dan moest ik mee in de auto zitten, of het dak van de auto maken. We kwamen de dag door. En de volgende dag. Overal waar ik ging, wilde hij mee. Plassen. Overgeven. Zijn stemming wisselde, van huilerig naar vrolijk en opgeruimd spelend, naar jengelig en ook vastberaden.

Zichtbaar
Nooit was ik me er zo bewust van dat mijn kind mijn pijn wilde verlichten. Een wezentje van 1 meter lang en nog geen 3 jaar oud… Elk uur vroeg hij me, of ik nog blij was. Als ik zat, ging hij achter me staan en zei hij kordaat: “Ik ga je masseren.” Dan kneep hij met zijn duim en wijsvinger in mijn schouders en nek. Als ik moest overgeven, moest en zou hij mee naar de wc. Daar stond hij naast me te kijken en mee te spugen, roepend “Je spuug lijkt op poep! Vies!!” Waarbij we alle twee heel hard moesten lachen.
Feilloos memoreerde hij eerdere migraine aanvallen, waarbij hij aanwezig was. Ik was verbaasd over zijn precisie EN zijn luchtigheid. We praatten er nog een beetje over door en het verhaal ging al snel over wat er toen nog meer gebeurde, naast alleen de zieke mama.

Dilemma
Deze situaties geven mij een dubbel gevoel: ik wil mijn zoon hier niet mee belasten, en ik wil hem niet wegduwen als hij per se bij me wil zijn. Maar het belangrijkste: dit was de situatie, die ik niet kon veranderen. Mijn pijn was zichtbaar en mijn zoon wilde deze graag voor me verlichten. Ik wil hem deze wens tot zorgen voor zijn moeder niet ontzeggen. EN het niet groter maken dan dat het is.

Openheid
Ik heb hierin ontdekt als moeder, dat ik mijn kind mijn pijn mag tonen. Zonder in drama te schieten. Waarbij ik duidelijk laat weten dat deze pijn ‘van mij is’. En mijn kind mag zijn eigen manier vinden om hiermee om te gaan. Dit is zijn pad. Ik blijf als moeder bewust van dit proces; waarbij ik van tijd tot tijd op een neutrale manier bij hem check wat hij erbij voelt. Daar waar het extra aandacht behoeft, geef ik hem de ruimte om zijn emotie erover te uiten. Dit creëert openheid van mezelf naar mijn kind, en ik stel me open voor de wijsheid die mijn kind laat zien. Want ik hoef het niet allemaal te weten. Wat leer ik hier veel van!

Contact met jouw kind
Het bespreekbaar maken van soms zwaardere onderwerpen met je kind is niet altijd makkelijk. In mijn gratis ebook geef ik je tools om dit op een laagdrempelige en positieve manier te doen: activiteiten om relaxed samen dingen te ondernemen en ook ‘echte oefeningen’, net wat er bij jouw kind past. Waarbij jullie kunnen lachen, ontroerd raken en stoom afblazen.

De activiteiten uit het handboek gebruik ik ook op mijn HELDENtrips. Waar jij als ouder met je kind lol hebt en elkaar weer een beetje beter leert kennen: wat je belangrijk vindt en nodig hebt van elkaar in leuke en lastiger tijden. Zodat je voor elkaar en voor jezelf kunt zorgen. 🙂

Heb jij mooie voorbeelden van hoe jouw kind voor jou ging zorgen, en jouw pijn wilde verlichten?
Ik hoor het graag!
Als cadeau voor jouw reactie op dit bericht, nodig ik jullie uit gratis mee te doen op 1 van deze HELDENtrips!

Fijne dag!
Groet Kim

PS: Hebben jouw kennissen ook baat bij mijn blog?
Fijn als je het met hen deelt via Twitter, Facebook, Linkedin!

8 Responses to Help, mijn kind zorgt voor me!

  1. Esther Roest 27 juli 2015 at 10:47 #

    Mijn jeugd is niet altijd even leuk geweest. Onvoorwaardelijk vertrouwen is op een onorthodoxe wijze beschadigd. Mijn kind van bijna vijf laat me steeds zien dat het niet te laat is voor een gelukkige jeugd! Had een paar jaar geleden een heel mooi momentje met hem. Hij was nog geen drie. We zaten tijdens 1 van mijn dalletjes in bad en hij zei tegen me ‘ik heb de splinter eruit gehaald’ en toen hij als een dokter een was handje de plek bedekte zei hij ‘nu mag je genezen’… Kinderen zijn je spiegel en hebben jou als je ook iets te leren. Dat maakt de relatie met je kind evenwichtig.

    • Kim Oostveen 27 juli 2015 at 22:03 #

      Hai, Dank voor je openhartige reactie, ik ben er even stil van.. En wow wat een mooie en simpele visie heeft jouw zoon! Wat kunnen we veel van hen leren he. Zo is het maar net, de angel is eruit dus kan het genezen. Misschien is het gewoon soms wel zo eenvoudig, en laten onze kinderen ons zien hoe wij het leven ook kunnen ervaren! Ook ik leer van jouw zoon. Mooi!

  2. Miriam 3 augustus 2015 at 12:02 #

    Kim, prachtig onderwerp! En mooi hoe je ook de grens aangeeft; wel informeren, niet belasten! Want ze hebben feilloos door hoe we ons voelen. En laten we ook de kracht van dit zorgzame kind niet vergeten. Toen ik op vakantie fel wilde reageren op een (in mijn ogen) stomme opmerking van mijn man, voelde ik ineens een warm handje voor mijn mond en zei mijn jongste zoon: mama, kijk even naar me en tel dan tot 10. En dan even diep ademhalen in je buik….Tja, hoe belangrijk is mijn gelijk dan nog?

    • Kim Oostveen 4 augustus 2015 at 00:09 #

      Wow Miriam, wat een mooie reactie van je zoon! Hoe scherp hij onthoudt wat jij hem meegeeft en dit weer doorgeeft. “Mama, kijk even naar me”. Zodat jij je weer even klein mag voelen en er voor jou gezorgd mag worden. 🙂

  3. Anneke 20 april 2016 at 16:44 #

    Goed als het bespreekbaar is, dan kan het daarna ook “opklaren”.

    Ik heb zelf als kind wel vaak aangevoeld dat mijn moeder het bij vlagen moeilijk had en heb samen met mijn broers en zussen tot aan haar dood veel voor haar gezorgd toen ze ernstige lichamelijke klachten kreeg. Was heftig, mijn moeder was een sterke vrouw. Ze vond het niet prettig om afhankelijk te zijn van onze hulp. maar we hebben er met haar weinig over gesproken. Het was gewoon zoals het was.

    • Kim Oostveen 20 april 2016 at 16:47 #

      Hallo Anneke, ja inderdaad he, dat er na ruimte geven en bespreken, weer mogelijkheden komen. Opklaren, mooi gezegd. Wat bijzonder dat jullie met elkaar voor je moeder zorgden. Zo zie je dat de 1 zijn pijn meer toont dan de ander. En dat een kind dit toch aanvoelt, zoals jij. Dankje voor je openheid.
      Groetjes Kim

  4. Oscar 21 april 2016 at 12:09 #

    Hoi Kim, mooie blog en ja, kinderen voelen goed aan wanneer er iets is. Het is mijn ervaring dat ze op twee manieren reageren: of ze zijn poeslief en rustig, of… ze gaan juist heel veel aandacht vragen. Dat laatste heb ik zelf wel eens als irritant ervaren, totdat ik begreep dat het hun manier is om mij bij mijn zorgen weg te halen. Groet, Oscar

    • Kim Oostveen 10 mei 2016 at 11:09 #

      Twee zijden van de munt, zo lijkt het he! Wat goed dat je dat kon observeren. En hetgeen we als irritant ervaren, zegt vaak iets over wat we zelf niet doen of wat we juist heel graag zouden willen maar niet durven/weten hoe… mooie spiegels. Dankje voor je bijdage!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.