Hoofdmenu

Hulp vragen, hoe doe je dat?

was ophangenIn lastige situaties als een scheiding is het fijn om hulp te krijgen. Een knuffel, een luisterend oor, praktische klusjes, oppas, of er gewoon zijn. Dit wil jij als ouder. En dit wil je kind ook. En toch zie ik zoveel grote en kleine mensen bij stress het alleen opknappen. Wat is dat toch?! Hoe kun je goed voor jezelf zorgen door wel om hulp te vragen. En hoe weet je om welke hulp jouw kind vraagt.

In deze blog maak ik je bewust hoe jouw manier van hulp vragen bepalend is voor de manier waarop jouw kind zijn behoefte verwoordt. En hoe jij je kind hierin kunt helpen.

Zelf-redzame kinderen
Mijn missie is dat elk kind leert te ontdekken wat hij nodig heeft in lastige situaties. En dat hij weet hoe hij hier om kan vragen, of dit kan organiseren voor zichzelf. Ik help kinderen deze vaardigheden te ontwikkelen, zodat zij zichzelf in elke nieuwe situatie in de toekomst kunnen helpen. Dat ze hun eigen Held zijn.

Help!
De kinderen die ik begeleid, vertellen wat ze nodig hebben. Ze vragen om allerlei soorten hulp, in de brede zin van het woord. Een knuffel. Aandacht. Samen spelen. Echt antwoord geven op hun vragen. Je verplaatsen in hun schoenen. Met ze meedenken als iets moeilijk gaat. Duidelijk zijn. Ze met rust laten als ze dat vragen. Hen alles laten zeggen. Hun eigen spullen laten meenemen naar het andere huis. Ruimte hebben in je hoofd om er helemaal te zijn voor hen. Kortom: “Wil je me helpen mijn weg te vinden in dit gedoe”. Maar, ze weten soms niet hoe ze om deze hulp moeten vragen. Daardoor vragen ze het maar niet… of op zo’n manier dat de ontvanger het heel anders kan begrijpen. Waardoor niet altijd hun hulpvraag niet altijd beantwoord wordt.

Eigen initiatief
En jij als ouder? Welke hulp heb jij nodig, en hoe doe jij dat?
Daar waar je als koppel samen je leven leidde en de taken verdeelde, is het als gescheiden ouder een stuk lastiger om je zaakjes alleen rond te breien. Of het nou om praktische zaken gaat, tijd voor jezelf nemen, voor de kinderen zorgen, het stokje over geven als je het even gehad hebt met je kind, een arm om je heen. Je moet nu initiatief nemen om dit te vragen aan iemand. Hoe goed kun jij om hulp vragen?

Spiegel
Ik vind het belangrijk dat jij van jezelf weet hoe goed het jou afgaat.
Want jij als ouder bent hier de sleutel in. Jouw kind spiegelt jou. De basis van deze vermogens ontwikkelt een kind door de interactie met zijn ouders:

  1. Als ouder ben jij zijn voorbeeld in hoe jij zelf hulp vraagt:

    1. Jouw kind doet hetzelfde wat jij doet.
      Als jij makkelijk hulp vraagt, zal dit je kind ook redelijk goed af gaan. Als je het lastig vindt om je kwetsbaar op te stellen, is jouw kind ook geneigd het binnen te houden en zelf op te lossen. Ik nodig je uit om dit eens te gaan observeren bij jezelf, en bij je kind.
    2. Een kind doet totaal het tegenovergestelde van wat jij doet.
      Op momenten dat ik in mijn eentje aan het bikkelen ben en niet duidelijk om hulp vraag (ben ik erg goed in), zie ik mijn zoon bij elke scheet vragen of ik het wil doen. Hij laat daar heel goed zien waarmee ik soms mee stoei. Confronterend!
  2. Een kind neemt een besluit:
    Dit besluit maakt hij op basis van de mate waarin jij als ouder zijn behoefte herkent, erkent en vervult. Krijgt hij vaak ‘nee’ of geen reactie op zijn signalen, dan zal hij de conclusie gaan trekken ‘ik word niet gezien’ of ‘ik ben niet belangrijk’ of ‘ik doe het wel zelf’.

Welk besluit heb jij vroeger genomen?
Doe eens de check: welk besluit nam jij als kind? En welk besluit heeft jouw kind genomen?
Kort door de bocht gaat het om deze twee varianten:

  • Ik kan het niet alleen
    Gevolg: neiging tot leunen op de ander, niet veel zelfstandig, weinig eigen initiatief, veel hulp wordt ‘als vanzelf’ aangeboden.
  • Ik doe het zelf wel
    Gevolg: zelf doen, geen hulp willen – kunnen – durven – weten te vragen, heel hard werken.

Voorbeeld
Van kinds af aan heb ik bedacht dat alles alleen oplossen makkelijker en veiliger was. Ging hartstikke goed! En ik ontdekte dat het zo fijn zou zijn geweest als ik had durven zeggen: “help me”. Want door mijn besluit om het alleen te doen als kind, ben ik niet zo goed in hulp vragen. Ik weet soms ook niet zo goed welke hulp ik dan kan vragen. Gevolg: ik ben heel vaak hard aan het werk, in mijn eentje. En als ik hulp vraag, kan dat soms zo indirect zijn, dat mensen de urgentie ervan niet vatten. Gevolg: een vicieuze cirkel. Mensen denken dat ik het wel red, en nemen de hulpvraag minder serieus, ik krijg een zie-je-nou-wel-gevoel, en ik ga het alleen doen. Zo vermoeiend… En mijn zoon, die houdt me bij de les door me te spiegelen wat ik doe. 🙂 Herkenbaar?

Hoe dan?
Het is eigenlijk heel simpel. Kleine stapjes. Ik geef je vijf manieren om heel laagdrempelig hulp te vragen. En te bieden aan je kind. Ik pas ze zelf regelmatig toe en ze leveren me veel verrassingen op!

  1. Herken welke hulp je kunt vragen.
    Praktisch, advies, luisterend oor, knuffel. Weet je niet meteen iets, dan is een kus of een knuffel of een knipoog ook een vorm van hulp, dat je er niet alleen voor staat. Iemand is beschikbaar voor je, ook op een later moment.
  2. Ieder mens biedt zijn eigen soort hulp
    Besef dat bepaalde hulp (bv klussen), niet door iedereen geboden kan worden omdat iemand ergens anders goed in is, of er geen tijd/ruimte voor heeft. Maar hij kan wel heel goed ander soort hulp bieden (een luisterend oor).
  3. Oefen elke dag
    Neem jezelf elke ochtend voor om in ieder geval 1 uitdaging te delen met iemand. Het vertellen en luisteren helpt al. Dan volgt er vaak een advies of een vraag ‘kan ik iets doen?’. Grijp het gewoon aan, en kijk wat er gebeurt!
  4. Observeer je kind
    Kijk wat hij zegt, en wat hij doet. Zijn lichaamstaal en zijn gezichtsuitdrukking. Bedenk voor jezelf: wat zal hij nodig hebben? En wat kan ik hem bieden? En bespreek het eens met hem.
  5. Geef toe
    Beantwoord de hulpvraag eens, ook al vind je het soms moeilijk. Vaak is hetgeen een kind vraagt, heel eenvoudig en makkelijk te realiseren. Echte aandacht. En gun je kind waar hij behoefte aan heeft. Dat item dat nooit mee mocht naar de andere ouder, uit ‘kift’… Wie heb je ermee? Juist ja, je kind, niet zozeer je ex. Het heeft vaak te maken met warmte, liefde en gunnen. En: gelukkig maar, dat mag ook naar jezelf toe!

Vertel eens: op welke manier kun jij jezelf en je kind goed helpen?
Vertel het me hieronder in de reacties.

Als dank nodig ik je uit voor mijn HELDENtrip voor ouder & kind. Een leuke laagdrempelige middag met elkaar, waar je samen teamspirit opbouwt. En van elkaar leert wat je beide nodig hebt in jullie contact. De eerstvolgende HELDENtrip vindt plaats a.s. zondagmiddag 13 maart 2016 van 15.00-17.00 uur.

Doe je mee? Jullie zijn van harte welkom.
Klik HIER voor meer info en opgeven.

Groet van Kim

PS Vind jij het belangrijk dat meer mensen deze informatie ontvangen?
Deel gerust dit bericht.

No comments yet.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.