Hoofdmenu

Jongeren weten het beter!

Welk effect hebben de daden en woorden van jou als ouder op je kind? Wat doe je bewust, en wat onbewust. Lukt het jouw kind te verwoorden wat hem bezig houdt? En zo niet, welke voelsprieten heb je zelf nodig om dit aan te voelen? Een ongelooflijke uitdaging – in het bijzonder bij de mensen die je het meest dierbaar zijn en waar je zo dicht op leeft. Drie jongeren uit gescheiden gezinnen vertellen hun ervaringen.

Afgelopen week bezocht ik het ‘Scheidingscafe 020′ in Amsterdam West, met het thema “Hoe praat je met je kind over de scheiding?” Een waardevolle avond waarbij drie jongeren (resp. 22, 22 en 17 jaar) vertelden over hun ervaringen met de scheiding van hun ouders. Deze jongeren geven trainingen uit naam van Villa Pinedo aan ouders en professionals, met als doel de stem van het kind duidelijk te laten horen.

High School Students Hanging Out On CampusIk geef je de lessen van deze jongeren mee. Zij antwoordden op de vragen van de aanwezige ouders en professionals over hun situatie vroeger en nu. Ik luisterde naar hun antwoorden vanuit mijn eigen driedubbele rol: als kind van gescheiden ouder, als co-ouder, en als professional die kinderen en hun ouders bijstaat in dit scheidingsproces. In die hoedanigheid voeg ik mijn eigen sausje toe aan de lessen. In deze blog de 3 eerste lessen van de jongeren.

 

  1. Hoe belangrijk is het dat je als kind je ei kwijt kunt bij iemand?
  • “Ik vond het heel fijn om een vertrouwenspersoon te hebben om mee te praten. Ik was blij dat ik in die tijd van veel spanningen al bij een orthopedagoog kwam, waar ik me veilig voelde en veel kwijt kon.”
  • “Als ik aangeef dat ik geen zin heb om te praten, ga me dan niet dwingen. Dan sla ik dicht.”
  • “Als je me voor een groep zet om mijn verhaal te vertellen: check of er ‘lotgenoten’ zijn die me daadwerkelijk kunnen adviseren vanuit hun ervaringen. Dan heb ik er ook nog wat aan.”

Dus: moet een kind zich uiten?
– Check bij je kind of hij zich bij iemand wil uiten: neutraal, veilig, op zijn eigen tempo en op zijn eigen manier. Een kind kan uit loyaliteit dingen anders vertellen bij jou als ouder dan naar een juf of een coach.
– Vraag hulp uit je omgeving. Informeer bij familieleden of een leraar die jouw kind regelmatig meemaakt: zien zij verandering in gedrag? Blijf deze behoefte checken. Elke (leeftijds)fase heeft een nieuwe behoefte. En nee is nee!

  1. Wat deed jij als kind om je te onttrekken van de spanningen en het ‘gedoe’ van je ouders?
  • “Ik ging heel druk doen, zodat ik mijn moeder niet hoefde te troosten. Druk in mijn manier van doen, en druk in mijn agenda. Ik kon als kind van 6 jaar helemaal niets met het voortdurende gehuil van mijn moeder.”
  • “Ik wist niet beter. En nee, ik zie totaal geen functie in het zorgen van een kind voor zijn ouders. Dit hoort andersom te zijn. Zelfs nu nog blijft het soms lastig, maar dan loop ik gewoon weg.”
  • “Ik durf, jaren later, nog steeds dingen niet te doen of zeggen omdat ik mijn vader of moeder niet wil belasten. Ik heb medelijden met ze, ze hebben zoveel te verduren gehad.”
  • “Ik trok me terug op mijn kamer, ik sloeg naar binnen. Ik ga hopelijk binnenkort op mezelf wonen, dan hoef ik niemand meer teleur te stellen.”

Dus: kun je een kind helpen voor zichzelf te zorgen:
– Hoe loyaal is een kind aan zijn ouders, tot de dag van vandaag! Zoveel zelfs dat hij zichzelf zijn eigen (levens)stijl en behoeften ontzegt. Blijf als ouder letten op het gedrag van je kind: verandert dit? En klopt dit gedrag met zijn leeftijdsfase? Zo niet, ga het gesprek aan.

  1. Wat moet je als ouder doen om te voorkomen dat je kind voor jou gaat zorgen?
  • “Kwetsbaarheid tonen mag. Huilen ook. Maar niet elke dag. En stel je kind daarna gerust dat hij er ‘niets mee hoeft’. Het kind blijft kind, jij blijft de ouder en verantwoordelijk voor je eigen geluk.”
  • “Elke dag weer beseffen dat je kind zulke grote voelsprieten heeft dat hij alle negatieve dingen meekrijgt. Woorden, rollende ogen, zwijgen, huilen, energie, slachtoffer-gedrag van mijn moeder…”
  • “Toch echt bewust zijn van wat je doet. Ze weten in theorie echt dat ze dingen niet moeten doen (elkaar afkraken in mijn bijzijn, heftige emoties tonen), maar ze doen het toch! Dan hou ik maar weer mijn mond.”

Dus: kun je je kind ontlasten?
– Zorg als ouder goed voor jezelf door je eigen hulpbronnen aan te boren als je je overmand voelt door emoties. Vriend(inn)en, familie, coach. Zorg voor een time-out.
– Ga eens wat vaker voor de spiegel staan en doe bewust alle dingen die je doet met je stem en je gezicht als je boos, verdrietig of bijvoorbeeld bang bent. Zo ga je herkennen welke gebaren en geluiden je maakt. Je wilt niet weten welke non-verbale signalen je uitzendt die iedereen rondom je heen precies van je kent. En jij maar denken dat je er zo ‘relaxed’ uitziet… Je kind ziet en voelt alles. Echt. Zo ontlast je je kind, en word jij je bewuster van hoe je de dingen doet. Misschien kun je er ook om lachen. 🙂

Nou, ik ben benieuwd. Welke punten herken je, en welke zie je anders?
Laat het me weten onder aan dit bericht!

(als voorbeeld: ik ben voor de spiegel gaan staan en mijn gezichtsuitdrukkingen gaan doen die mijn zoon me voorspiegelde… het zet me nog regelmatig aan tot denken en aan tot lachen!)

Heb een fijne dag,
Groet Kim

PS Vind jij het belangrijk dat meer mensen deze informatie ontvangen? Deel gerust dit bericht.

No comments yet.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.