Hoofdmenu

“Mijn kind mishandelen? Nee hoor, dat doe ik niet”

1-opening-week-tegen-kindermishandelingDeze week is het de Week van de Kindermishandeling. Wat zijn de signalen van Kindermishandeling, wat kun je doen als professional en hoe kun je dit bespreekbaar maken met kinderen en ouders. In deze blog een handreiking voor ouders zelf. Hoe word jij je bewust van jouw omgang met je kind?

Ik lees de vele berichten en activiteiten om Kindermishandeling tegen te gaan, waarin de ‘schuldige ouders’ veelal als tegenstanders klinken, die we moeten aanpakken. Inderdaad, kindermishandeling mogen we nooit tolereren. Echter, ik ben ervan overtuigd dat elke ouder zijn (gewenst of ongewenst) kind heel diep in zijn of haar hart geen schade wil berokkenen. Maar soms is het een dunne scheidslijn. In deze blog geef ik een handreiking aan ouders: Besef jij hoe je gedrag naar je kind is? En ben jij nieuwsgierig om hier naar te kijken?

Verschillende handelingen
Ik vind het nogal een term…. Kindermishandeling. Het schrikt af, kan ik me voorstellen. Althans dat doet het met mij als moeder. ‘Ik mishandel mijn kind? Echt niet!’… Dus even kort op een rijtje. Waar hebben we het over bij kindermishandeling:

  • Fysieke, sexuele en vooral tastbare mishandeling waarbij iemand een kind letterlijk pijn doet.
  • Emotionele mishandeling en verwaarlozing van een kind zelf, waarbij iemand een kind uitscheldt, afwijst, bang maakt of bedreigt. Of waarbij iemand zijn behoefte aan zorg, positieve aandacht en complimenten niet beantwoordt.
  • Blootstellen van een kind aan een onveilige situatie thuis. Waarbij een kind getuige is van ruzies, bedreigingen en geweld tussen ouders.

Deze typen 2 en 3 zijn vaak veel minder tastbaar en daardoor lastiger om te (h)erkennen.

Verschillende ouders
Er is een groep ouders die zelf zozeer beschadigd zijn, dat ze een grens zijn gepasseerd en niet meer kunnen voelen wat ze doen. Omdat ze zelf teveel pijn hebben, en/of hebben gehad in hun eigen jeugd. Omdat ze nooit warmte, veiligheid, geborgenheid en complimenten gekend hebben. Ze weten gewoonweg niet hoe dat moet. En zijn afgestompt. Ze zullen zich deels bewust zijn van wat ze doen, maar niet (of wel) de impact van hun daden echt voelen.

Daarnaast is er een tweede groep ouders die in stressvolle situaties thuis:
a) niet helemaal bewust is van wat kindermishandeling allemaal inhoudt,
b) daardoor niet altijd beseft dat wat ze doen schadelijk is, en
c) niet altijd weet wat ze kunnen doen om warmte en vertrouwen te bieden.

Hulp
Voor de eerste groep is flinke therapie voor nodig en verwijs ik graag door naar de juiste hulp.
In mijn werk richt ik me op de tweede groep. De ouders die zich niet altijd bewust zijn van hun handelen, en het effect ervan op hun kind. Omdat het vaak gaat om niet-tastbare handelingen die onveiligheid en belasting voor een kind veroorzaken. Als ouder kun je zelf ontdekken wat je helpt ondersteunend te zijn naar je kind. Als je eerst ziet waar de oorzaak ligt, kun je daarna kijken hoe je dit een volgende keer anders kunt doen. Hier gaat mijn volgende blog over.

Eigen ervaring
Ik weet waar ik het over heb. Ik ken deze tweede groep uit de praktijk. Als kind was ik getuige van onveiligheid en bedreigingen, en mijn ouders wisten niet hoe ze het anders moesten doen. In ‘the heat of the moment’ vonden we ons erin terug met zijn allen. Met als resultaat dat ik als kind weinig bescherming en troost heb beleefd. Ik vluchtte en bevroor, en buitenshuis vocht ik. Gevolg: als moeder kopieer ik mijn ouders. Ik hoor mezelf soms te hard schreeuwen naar mijn kind. Of heb ik flink ruzie gemaakt met de vader van mijn kind, waar mijn kind als baby bij was. Ik zou het graag anders willen, maar het lukt me niet altijd; ik vind mezelf terug ‘in the heat of the moment’.

Kijk niet weg
Ik hoor van de vele ouders in stressvolle thuissituaties die ik begeleid, dat ze dit herkennen.

  • Uit onmacht, woede en frustratie. Een kort lontje en eerder schreeuwen.
  • Door oververmoeidheid en gevoel van teveel op je bordje. Een ‘rot maar op’ gevoel.
  • Uit verdriet of wanhoop. Vergeten dat jij je kind mag troosten en niet andersom.
  • (Af)reageren op anderen. Je kind dat jengelt of de andere ouder die je niet meer goed kunt bereiken.
  • Je kind of de andere ouder eigenlijk diep van binnen de schuld geven van de stressvolle situatie. Daardoor niet willen helpen of ondersteunen.

Deze situaties gelden voor allerlei stressvolle situaties thuis. Specifiek voor ruzie en echtscheiding, heb ik eerder een Checklist ‘In hoeverre belast jij je kind bij echtscheiding’ gemaakt (Meer toelichting kun je lezen in de bijbehorende blog). Ik nodig je uit deze eens in te vullen – ook als je niet gescheiden bent!

Ik nodig je uit nieuwsgierig te kijken waarom het soms niet lukt: welke herken jij?

Onmacht
Eigenlijk gaat het steeds om hetzelfde. Onmacht en niet weten wat je kunt doen. Hoe je de ander kunt bereiken. Je kind of de andere ouder. En daardoor afreageren door heftigheid (schreeuwen of dreigen) of door afwezigheid (afhaken, je rol als ouder niet meer nemen). Wat kan helpen: terug naar de basis. Rust, time-out voor jezelf, voelen wat voor jou belangrijk is. En pas als je dat gevoeld hebt, terug naar de roedel. Met hernieuwde energie en kracht.

In de volgende blog vertel ik meer over hoe je als ouder terug kan naar de roedel. Rust, vertrouwen en contact opbouwen met elkaar. Op basis van de 6 fasen waarop kinderen gehecht zijn. Wil je in de praktijk leren hoe je dat doet?

Workshop
Want het klinkt zo logisch en simpel allemaal, maar op het moment supreme echt niet even makkelijk. Zou zou je meer handvatten willen? Kom dan naar mijn nieuwe workshop waarin ik jou als ouder of opvoeder heel simpel en concreet laat zien wat je kunt doen in tijden van verandering en stress.
– Ik leer je welke 5 stappen een kind doorloopt om een flinke verandering te verwerken.
– En wat jij als ouder het beste kunt doen om hem te helpen. En daardoor ook jezelf.
– Zodat je weer samen verder kunt.

Ik zou het super vinden om jou hiermee te helpen, en hoor ook heel graag of het aanslaat.
Je bent van harte welkom op woensdag 14 december van 19.30u tot 21.30u.
Meer info vind je op https://mytreehouse.nl/aanbieding-ouders.

Geef je op via kim@mytreehouse.nl!

Dit is een eerste stap voor jou om grip te krijgen. Weten wat er gebeurt. Wat je kunt doen. Voor je kind en voor jezelf.
Het model is  zo simpel en concreet dat je hem elke keer weer opnieuw kunt gebruiken.
En daarom is deze workshop zo waardevol! Jullie zijn van harte welkom.

Groet Kim

PS Vind jij het belangrijk dat meer ouders deze informatie ontvangen?
Deel gerust dit bericht.

2 Responses to “Mijn kind mishandelen? Nee hoor, dat doe ik niet”

  1. Gerard 18 november 2016 at 19:42 #

    Wat een heldere uiteenzetting Kim. Het heeft mij ook veel moeite gekost om echt te gaan zien in hoeverre ik mij op mijn kinderen kon afreageren. Vaak heel subtiel en daarom minstens zo beschadigend. Ik hoop dat je hier veel ouders mee bereikt die het lef hebben om naar zichzelf te gaan kijken om daarmee de vicieuze cirkel te doorbreken die we vaak van generatie op generatie aan elkaar overdragen.

    • Kim Oostveen 19 november 2016 at 11:29 #

      Dankjewel Gerard voor je eerlijke reactie! Inderdaad, het is vaak zo subtiel wat we zeggen of doen. Net zoals onze ouders dat deden. En vaak met de beste intenties. Alleen al nieuwsgierig worden van ‘wat doe ik eigenlijk’ en ‘waarom’, en dan gaan opmerken hoe je kind reageert, zijn zulke grootse stappen. Dat wil ik ouders meegeven!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.