Hoofdmenu

Joehoe! Kom eens uit je grot!

opgevenStel je voor. Je wilt contact maken met een kind dat geen contact wil of kan maken. Jouw kind. Hij trekt zich terug en jij gaat hard aan het werk. Vragen stellen, uitnodigen, oplossen, geruststellen, redden en vooral heel hard trekken aan de ander. Resultaat: hij kruipt nog verder in zijn grot. Daar zit je dan. Alleen. En je wilde zo graag ‘samen delen’, weten wat er speelt, helpen… Frustrerend! Hoe kan het anders?

In deze blog vertel ik je op welke manier je wel contact kunt krijgen. Wat je kunt doen en wat je beter kunt laten. Wat het de ander geeft en wat het jou geeft, als je luistert naar de onuitgesproken wensen en woorden uit die grot. En de bonus is: wat hier geldt voor het contact maken met een kind, geldt ook voor contact maken met volwassenen. Je ex-partner bijvoorbeeld. Twee vliegen in 1 klap, als jij deze manier van contact maken onder de knie krijgt.

Voorbeeld: een tiener
Een vrouw was dikke maatjes met de tienerdochter van haar geliefde. Nadat haar geliefde en zij hun relatie beëindigden, bleven ze elkaar als vrienden regelmatig zien. Zo bleef de vrouw ook zijn dochter zien. Echter, de dochter leek geen contact meer te willen: ze hield zich afzijdig, gaf geen ‘sjoege’ op toenaderingspogingen van de vrouw. De vrouw bleef zoeken naar een manier om hun vroegere ‘maatjes-contact’ met de dochter te behouden. Dit leek lastig. Ze wist niet meer hoe haar te bereiken.

Voorbeeld: mijn eigen jeugd
In mijn eigen jeugd vond ik dat mijn moeder regelmatig ‘op mijn huid’ zat met preken, vragen, drammen. Ik zag niet dat dit haar manier van liefde, zorg en betrokkenheid tonen was. Tja, ik was een tiener en extreem bezig met mijn eigen ding. Jaren later ontdekte ik dat ik als co-ouder, als moeder, als dochter, vriendin en zus, ook heel goed geworden ben in ‘erboven op zitten’. Ik kreeg zelfs terug dat mijn gedrag soms verstikkend was… Dat was even slikken. Hop, flashback naar vroeger! Mijn reactie op mijn moeder vroeger: ik kroop in mijn grot, ‘vertrok’ en deed alsof ik er niet meer was. De reactie van mensen om mij heen op mijn gedrag later: idem. Wegwezen bij Kim. Een grote spiegel. Niet leuk maar heel verfrissend.

Vluchten
Het grote geheim: terugtrekken in je grot is gedrag dat je aanleert in je kindertijd. Geen contact willen of kunnen maken, is een reactie op een situatie die je in meer of mindere mate stress geeft of heeft gegeven. Zoals situaties rondom de echtscheiding. Dit ‘vluchten’ is een coping-stijl om niet te hoeven dealen met hetgeen dat vervelend is of pijn doet. Hoe klein of groot je ook bent. Het is een automatisme waar een kind of volwassene ‘in schiet’. Dit kan eruit zien als onwil om contact te maken en soms is dat ook zo. Maar soms is het gewoon diep van binnen een heel ongemakkelijk gevoel, waarbij je niet weet hoe je eruit moet komen. En weggedoken blijft, totdat je je weer veilig voelt.

Uitingsvormen
Hoe kan ‘vluchten’ er aan de buitenkant uit zien?Vertrauen

  • (weg)staren / geen oogcontact maken
  • dromen
  • geen reactie geven
  • in gedachten verzonken lijken
  • letterlijk weglopen
  • in elkaar duiken
  • zich afzijdig houden/maken
  • schouders ophalen, je klein maken
  • uitdrukkingsloze blik
  • ja zeggen, nee doen

Test
Stel, je kind zit als een hoopje in elkaar en staart uit het raam. Er is iets verdrietigs gebeurd maar hij praat er niet over. Zijn blik staat op oneindig en zijn totale lichaamshouding straalt uit ‘laat me met rust’. Je voelt van binnen dat je zo graag iets wilt doen of zeggen. Al die neigingen… niet doen. Ervaar eerst eens bij jezelf van binnen wat er gebeurt. Tel tot tien. En kijk dan wat er echt nodig is. Besef: alles wat JIJ voelt van binnen, is van jou. Jouw neiging om te helpen, is je eigen ongemak om niet de pijn van je kind te hoeven ervaren.

Nest
Lullig maar waar: je kunt de pijn niet oplossen voor je kind, je kunt er alleen voor hem zijn. Zo maak je werkelijk contact met hem. Wees het nest van een klein vogeltje, dat veilig genoeg is om te schuilen. Dan komt ie vanzelf als ie er klaar voor is. Is het niet deze keer, dan de keer erna. Want het weet dat je zijn tempo respecteert. Eerst vertrouwen opbouwen, dan pas krijg je toegang tot zijn hart. Dit is het allerbelangrijkste om te beseffen.

Wat kun je beter niet doen?

  • Praten
  • Vragen stellen
  • Te dichtbij komen. Pontificaal in iemands gezichtsveld gaan zitten.
  • Als er een (re)actie komt van het kind: meteen reageren.
  • Jouw gevoel van ongemak ventileren naar hem. Hou het bij je.
  • Te hard je best doen. Je eigen grenzen laten varen. Toegeven.

Wat kun je wel doen?

  • Neem de tijd. Er is geen haast.
  • Neem even een minuutje om te voelen welke afstand ‘klopt’ voor je kind en voor jou.
  • Als je merkt dat je teveel ‘aan het werk’ bent om contact te maken: neem figuurlijk een stap terug. Haal een paar keer diep adem of zucht (onhoorbaar! 😉 ) zodat je weer jouw voeten op de grond kunt voelen. Vanuit die basis kun je er weer zijn voor je kind.
  • Creëer veiligheid. Geef een gevoel van ‘alles wat je doet of (niet) zegt is oké’. Geen actie is ook een actie.
  • Veiligheid betekent ook duidelijke kaders. Wat kan wel en wat kan niet. Hoe je met elkaar een huishouden runt.
  • Wees gewoon ‘aanwezig’. Beschikbaar voor wat er gebeurt. Heb figuurlijk ‘je armen open voor hem’.
  • Let op de lichaamshouding van je kind, en kijk of je het een beetje kunt nadoen. Als een spiegel, zeg maar. Zelfde richting zitten, ook naar buiten kijken, ook stil blijven. Dit heet in NLP-termen ‘rapport maken’. Zo gaat een kind zich herkennen in wat je doet, dit kan rust en veiligheid geven en een opening bieden.
  • Laat het initiatief bij je kind. Beweeg mee.
  • Benoem wat je ziet bij je kind. En noem eventueel “als je het erover wilt hebben, dan weet je me te vinden”.
  • Als er op gegeven moment een beweging is bij je kind:
    • Volg de beweging en kijk hoe je subtiel kunt aanvullen in een actie. Bijvoorbeeld hij pelt een mandarijntje. Jij houdt je hand op om de schillen weg te gooien. Zonder dwingend te kijken dat hij de schillen moet geven. Wellicht is ie verrast en doet hij mee…
    • Geef eventueel bevestiging van wat je ziet: ‘Jij hebt hier helemaal geen zin in he…’.
    • Verleid of leid af – subtiel en zonder druk. Doe iets wat hem nieuwsgierig kan maken. Bijvoorbeeld, maak een tekening of boter-kaas-eieren en leg twee pennen neer in de buurt. Kijk of er iets gebeurt. Zo niet: ook oke!

Cadeau voor jullie beiden
Je helpt je kind het meeste door hem te laten. Je geeft hem de ruimte, respecteert zijn tempo, creëert veiligheid en vertrouwen in zijn eigen kunnen en durf. Zodat hij zelf leert beetje bij beetje uit zijn schulp te komen. Een grootse les voor alle keren erna. Daarnaast geef je jezelf ook ruimte en rust. Je hoeft minder hard te werken. En het geeft je vast veel trots en voldoening als je ziet hoe je kind uit eigen beweging naar jou toe komt om je dingen toe te vertrouwen. Omdat hij weet dat hij altijd bij je terecht kan.
Zo stopte de vrouw haar pogingen tot contact met haar tienervriendinnetje en vertelde enkel dat ze haar altijd kon bellen of appen. De jongedame kwam op het moment dat zij het wilde. En nu appen ze er weer vrolijk op los.

Ik ben benieuwd wat deze blog met je doet. Voor mij blijft het een reminder om bovenstaande punten te lezen. Hoe snel ik niet weer ‘aan het werk ga’. Ik leer er nog elke keer van.
Vertel: welke tip werkt het beste voor jou en je kind om contact te maken in zo’n situatie?

Vertel het me hieronder in de reacties. Als dank nodig ik je uit voor mijn HELDENtrip voor ouder & kind. Een leuke laagdrempelige middag met elkaar, waar je samen teamspirit opbouwt. En van elkaar leert wat je beide nodig hebt in jullie contact.

Doe je mee? Jullie zijn van harte welkom.
Klik HIER voor meer info en opgeven.

Groet van Kim

PS Vind jij het belangrijk dat meer mensen deze informatie ontvangen? Deel gerust dit bericht.

10 Responses to Joehoe! Kom eens uit je grot!

  1. Michel 26 januari 2016 at 23:47 #

    Wat je schrijft is heel herkenbaar. Wat ik zie is dat het, zoals jij het noemt, werken niet alleen in vervelende situaties gebezigd wordt, maar ook in heel veel dagelijkse situaties.

    Opa’s en oma’s, ooms en tantes, allerlei volwassenen proberen aandacht van (kleine) kinderen te eisen. Ze vinden dat ze dat contact verdienen, omdat ze een of andere band met de ouder(s) hebben. Zij zouden er goed aan doen je tips hierboven te lezen. Instinctief doe ik een aantal van die dingen. Ik hoor ouders vaak verbaasd zeggen dat hun kind dat anders nooit doet als ze bij me komen zitten. Ik claim niet, ik eis geen aandacht op, maar laat het kind bepalen.

    • Kim Oostveen 27 januari 2016 at 00:05 #

      Leuk om te horen, Michel! Inderdaad, het kind laten bepalen. Ik heb gezien hoe je dat hebt gedaan. Misschien een leuke combi: ik geef de tips, en jij toont hoe ze er in de praktijk uit zien. Joint venture. 🙂

      • Michel 27 januari 2016 at 12:26 #

        We kunnen het altijd proberen 😉

        • Kim Oostveen 29 januari 2016 at 21:00 #

          Welkom! Kom je ook de 14e?

  2. Annemieke 27 januari 2016 at 08:42 #

    Prachtig artikel! Zo’n mooi symbolisch gebaar om mandarijnenschillen aan te nemen. Het blijft oefenen om er zonder te veel woorden toch te zijn voor je kind. Mijn kind kwam laatst niet zo blij uit school, ik zag het aan het koppie. Mijn eerste impuls is om meteen te vragen wat er is. Maar dat is natuurlijk helemaal niet fijn in de gang op school. Dus ik benoemde dat en in de auto vroeg ik of hij er meteen iets over wilde zeggen of liever thuis. Zo liet ik de ruimte aan hem om te delen wat hij wilde. Ik merkte dat dat goed werkte.

    • Kim Oostveen 27 januari 2016 at 10:05 #

      Mooi, Annemieke, hoe je de ruimte gaf! Hoe simpel kan het zijn he!

  3. Bart 27 januari 2016 at 09:48 #

    Mooi Kim, ik leer hier meteen van, dank je wel.
    Soms is het moeilijk je in een kind in te leven, even diep ademhalen zuchten kan inderdaad helpen, net als niks doen, soms de grootste steun.

    • Kim Oostveen 27 januari 2016 at 10:04 #

      Leuk Bart, goed om te horen! Lekker he, zuchten. Probeer ook eens met zijn tweeen. Volgt er misschien wel een vette lachbui. Meer van deze voorbeelden en tips vind je ook in mijn gratis ebook dat je kunt downloaden op de site van My Tree House.
      Komen jullie een keertje langs op de HELDENtrip? Welkom!

  4. solange 29 januari 2016 at 07:41 #

    Best Kim,
    Ik las je artikel:Joehoe ! Kom eens uit je grot.
    De ggd gaf die tips ook..het werkt.
    Een soort zelfreflex , merk dat mijn dochter ook zo reageert , mede vanwege het puberen.
    Ik heb het vaak druk met werk, om de eindjes aan elkaar te breïen. Zij “blokt” beiden Kids zijn gevoel in aanvoelen…zo’n spring in het veld is mijn zoon.
    Het zou fijn zijn , als u met mij hun gedrag zou willen lezen…Daar ik hun vertrouwde haven ben zou ik best wat tips uit de praktijk willen leren van u .Vr. Gr.Solange.

    • Kim Oostveen 29 januari 2016 at 21:04 #

      Hallo Solange, dank voor je eerlijkheid. Weet je, uiteindelijk maakt het bijna niet uit of je kind teruggetrokken is of juist druk… als moeder het veilige nest bieden is wat een kind het meeste nodig heeft. Dit klinkt abstract, maar zorgen dat je met jezelf ‘op orde’ bent helpt daar bij. En rust in jezelf ervaren, zodat wat zij doen kan ‘landen’. Dat ze rust aan jouw kant ervaren, en ze weten dat je er bent. Ik zal je nog persoonlijk mailen hierover, en je een voorstel doen. Sterkte en een groot compliment aan jou hoe je je kinderen kan zien.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.